Sharing is caring!

 
  Niemiecki architekt Ludwig Mies van der Rohe w roku 1929 zaprojektował modernistyczny pawilon na wystawę światową w Barcelonie. Obiekt stanowi modernistyczny manifest kształtowania przestrzeni korzystając z zasady wolnego planu oraz kontinuum przestrzennego.  Ściany budynku są jedynie przegrodami a ciężar przeniesiony jest na słupy. Będąc w środku mamy wrażenie przenikania się wnętrza i zewnętrza obiektu za sprawą dużych, szklanych powierzchni. Rozległe tafle wody, szkła, marmuru czy onyksu wprowadzają w bryle spokój i harmonię.

  Pawilon jest silnie rozbudowany horyzontalnie i wznosi się na trawertynowym  cokole ze stawem. W pawilonie użyto dwóch rodzajów zielonego marmuru oraz onyksu „dore”. Ciekawe jest to, że każda ze ścian może być odczytywana w inny sposób w zależności od naszego położenia. Całość sprawia wrażenie ciągłości, występuje brak wyraźnych granic między pomieszczeniami. Asymetrycznie, po lewej stronie stawu, ustawiono akt kobiecy pod tytułem „Poranek” autorstwa Kolbego.

 Polecam wizytę w tym budynku każdemu. Całość robi wrażenie; po zwiedzaniu warto zajrzeć do sklepu
przy pawilonie gdzie możemy kupić np. miniaturkę krzesła „Barcelona”.

* zdjęcia są mojego autorstwa, wszelkie prawa zastrzeżone

———–  Adres: Avenida Francesc Ferrer i Guàrdia, 7, 08038 Barcelona, Hiszpania